* إنّي مُخلَّف فيكم الثقلين : كتابَ الله وعترتي أهل بيتي « 1 » ؛ من ميانتان دو چيز نفيس مىگذارم : كتاب خدا و عترتم ، اهل بيتم . * مَثَلُ أهل بيتي كَسَفينة نوح ؛ مَن رَكِبها نجا ، و من تَخَلَّف عنها هوي وغَرَقَ « 2 » ؛ مَثَلِ اهل بيت من چونان كشتى نوح است ، هركه به آن درآيد نجات مىيابد و هركه از آن سر باز زند سقوط مىكند و غرق مىشود . من كنتُ مولاه فهذا علي مولاه « 3 » ؛ به هركه مولا منم ، على است مولاى او وبسيارى ديگر . . . ليكن انصاف اين است كه بگوييم ابوبكر و عمر گرچه فضائل اهل بيت و دلايلِ امامتِ آنها را روايت مىكردند ، ليكن از روشن‌گرىها و بگومگوهايى كه موضوع جانشينى امام على عليه السلام را آشكار مىساخت به شدّت مىپرهيختند و يا از هر آنچه كه صحابه را مخالف با رأى و اجتهاد ( كسانى كه مؤيّدان تعبُّدِ محض به قرآن و سنّت بودند ) مىنماياند برنمىتافتند . پس شيخين گرچه عرصه را براى نقل فضائل - به تنهايى - تنگ نكردند ، ليكن نمىپسنديدند امور مربوط به خلافتشان ميان مردم انتشار يابد . از اين روست كه مىبينيم ابوبكر به منصرف سازى مسلمانان از گفتگو درباره خلافت دست يازيد و مانعِ احاديثى شد كه درباره برحق بودن على عليه السلام بود ؛ زيرا بيان و تفسير و كشف ابعادِ اين گونه احاديث ، پايه‌هاى حكومت را مىلرزاند نه نقلِ صرف روايات .

--> ( 1 ) . مسند احمد 3 : 17 ، حديث 11147 ؛ سنن دارمى 2 : 524 ، حديث 3316 ؛ المعجم الاوسط 4 : 33 ، حديث 3542 ؛ و منابع ديگر . ( 2 ) . فضائل الصحابة ( ابن حنبل ) 2 : 785 ، حديث 1401 ؛ الجامع الصغير 2 : 533 ، حديث 8162 ؛ مستدرك الحاكم 2 : 373 ، حديث 3312 ؛ المعجم الاوسط 4 : 10 ، حديث 3478 . ( 3 ) . سنن ترمذى 5 : 633 ، حديث 3712 ؛ سنن ابن ماجة 1 : 45 ، حديث 121 ؛ السنن الكبرى ( بيهقى ) 5 : 131 ، حيث 8468 - 8472 ؛ و ديگر مصادر .